Home

Zo, jullie denken vast dat ik nu een stukje ga schrijven over de eerste weken dat ik weer thuis ben. Jammer, verkeerd gegokt. Ik ga morgen weer terug naar Malawi!!!

Ik zal even vooraan beginnen. Anderhalve week voor ik vertrok kwam er iemand van het Ministerie van Jeugd en Gezin naar YODEP om met Joy te vergaderen. Dat ging in ieder geval goed, YODEP heeft er weer een paar subsidies bij. Toen ze klaar waren, zag hij ons mooie speeltoestel staan, waar hij heel enthousiast over was.

Hoe het allemaal precies gelopen is, weet ik niet, maar er werden plannen gemaakt om binnen het ministerie een nieuw project te starten. Enkele dagen later had dit al een concretere vorm gekregen.

Unicef heeft al een tijdje een project in Malawi lopen. Ze gaan scholen en projecten langs om daar schommels te bouwen. Kinderen hebben meestal niks om mee te spelen, waardoor ze ook minder snel naar school o.i.d. komen. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.

The only way to help Africa, is to give it a push in the right direction.
You can't change Africa, Africa changes you.

Hier enkele wist-je-datjes over Malawi in het algemeen. Komende weken zullen we kijken of we deze lijst nog wat kunnen aanvullen.
Wist je dat...
... je nooit hetzelfde eten krijgt als je het zelfde besteld als de vorige keer.
... alles in de community stil ligt als het regent.
... dit ook geldt als het te warm is.
... Afrikanen absoluut geen logica kennen.
... dit overal op van toepassing is, behalve als ze bawo spelen.
... een klein zakje Dorito's 3 euro kost.
... je bij een locaal restaurant voor dit geld een drie gangen-menu hebt.
... alle mensen op YODEP weten wat "lekker" betekend.
... als het in dit tempo doorgaat, de vrijwilligers over een paar maanden niet meer kunnen roddelen, omdat Joy dan vloeiend Nederlands spreekt.
... termieten in huis niet worden gezien als ongedierte, want de volgende avond liggen ze op je bord.

Omdat we nog steeds niet zo goed zijn in niks doen als de Malawianen, Zijn we begonnen met wist-je-datjes opschrijven over de benzine-crisis in Malawi die nu al een paar maanden bezig is. Hier zijn er alvast een paar:
Wist je dat..
... Je in Malawi drie dagen in de rij moet staan voor 40 liter benzine.
... Je een boete van 20 000 kwatcha (100 euro) krijgt als je 10 liter teveel tankt.
... Overledenen niet in hun eigen dorp kunnen worden begraven, omdat ze niet vervoerd kunnen worden.
... De ambulance ook achter in de rij staat voor het tankstation.
... Dit ook geld voor politieauto's en schoolbussen.
... De regering niet op belangrijke afspraken kan komen, omdat hiervoor geen benzine is.
... Je in Lilongwe twee liter benzine mee moet nemen naar het ziekenhuis als je geholpen wilt worden, om de generator te laten draaien.

Een voordeel van dit alles, we konden met de tweede klas in de trein. Vorige keer zater we derde klas. De tweede klas is een aparte coupe, dus veel relaxter met z'n vieren. Eerste klas is er om een of andere rede niet. De trein met de tweede klas wagon gaat de ene dag van Cuamba naar Nampula en de volgende dag weer terug.
Alleen jammer dat de kaartjes uitverkocht waren...
Woensdag, vroeg op en weer de lange rij in voor het station. Met tegenzin de derde klas weer in, die veel voller zat dan de vorige keer. We stonden met alle bagage nog voor het gangpad tussen de wc's. Na tien seconden besloten we dat we dit niet zo vol gingen houden, dat we het toch bij de tweede klas gingen proberen en anders maar met chapa's zouden gaan. Die paar euro voor een treinkaartje nemen we dan maar voor lief.

Deze reis was ook weer een hele belevenis. We moesten overstappen naar een minibus. Er staat heel vrolijk aan de binnenkant dat er 15 mensen in mogen. Toen iedereen die nog via de ramen en de achterklep naar binnen moest ook in het busje zat, zaten/stonden we met 32(!!!) mensen in het busje.
We stapten uit in een donker straatje waar volgens de chauffeur Ruby's Backpackers zat. Kim en Chiara hadden daar al een paar nachten geslapen en voor Dian en mij ook twee bedden in de dorm geregeld. Nog een beetje argwanend werden we door twee mannen door een stel donkere steegjes naar Ruby's gebracht. De eigenaar vertelde dat Isla volkomen veilig was, ook 's avonds, dat we ons dus geen zorgen hoefde te maken en ook gewoon op stap konden e.d.

De volgende morgen ben ik nog snel even naar een internet cafe gegaan om wat dingen te regelen voor mn pinpas en geld te storten naar Dian en Chiara, zodat ze zo lang voor mij konden pinnen en zelf niet in de problemen kwamen. Vervolgens weer spullen pakken en door naar het chapa station. Na even zoeken hadden we een echte chapa naar Nacala gevonden. Chapa's zijn iets groter dan minibusjes, maar nog geen echte stadsbus. Na een ridje van drie uur later stonden we in Nacala. Daar hebben we een taxi genomen naar Libelula, een lodge buiten de stad aan het strand. Het is van Zuid-Afrikanen, dus het voelt al snel vertrouwd. Het zijn net Engelsen; bijna hetzelfde accent, een westers idee van hoe een afrikaanse lodge eruit moet zien en gewoon de service die je thuis gewend bent en waar ik inmiddels alweer aan moest wennen. Eindelijk konden we de tent uitproberen. Na enigszins gedoe stond hij toch overeind. Het zou een vierpersoons zijn, maar het leek meer op een driepersoons. Lekker knus.

Vrijdagmorgen was het dan eindelijk zover; tijd om te vertrekken. Tassen gepakt, Joy gedach zeggen (gelukkig kon ik tot ziens zeggen) en met de taxi naar Pakachere. Heel raar om van iedereen afscheid te nemen, maar wel met het idee dat wij (Dian, Kim, Chiara en ik) hier over twee weken gewoon weer terug zijn. Terwijl de rest in gedachten al afscheid aan het nemen was van Zomba, konden wij onze spullen opnieuw inpakken. Overbodige spullen konden we zo lang op Pakachere stallen. De tent moest nog verdeeld worden en er moest nog een slaapzak in een tas worden gepropt.
Even later werden alle tassen en koffers in het minibusje gepast. Na heel veel knuffels en tot ziens gingen alle vrijwilligers ook erbij. We hebben ze met z'n vieren nog uitgezwaaid tot de poort en toen was iedereen echt weg. Stonden we dan met z'n vieren...

Om te beginnen allemaal nog vrolijk kerstfeest en een heel gelukkig nieuwjaar :). Het is wat laat, maar het moet toch vind ik.
dan ten tweede, deze post gaat over de afgelopen 4 weken. Omdat het anders wel heel lang wordt, heb ik het in stukjes geknipt en die apart gepost. En dan nog is het een flink verhaal. Dus pak nog maar een extra kopje koffie en een koekje, want dit gaat wel even duren.

Ik begin steeds meer te wennen aan Afrika. Ik merk het zelfs aan mijn webblog, dat kan morgen ook nog. Hoog tijd om weer eens wat te typen.
Om te beginnen, ik heb weer een telefoon!!! De goedkoopste die ik kon vinden, K 2500. Iets meer dan € 10,-. Mijn nieuwe nummer is +265 99 16 70 895. Ik ben natuurlijk al mijn contacten ook kwijt, dus wil iedereen mij ff bellen of smsen? Dan heb ik de nummers van jullie weer.
Vorige week heb ik eindelijk weer eens wat kunnen doen. Maandag ben ik met Joy, Justin, Wilfred en Jan naar Zomba geweest om spullen te kopen voor mijn project. We kochten touw, 300 meter en verf in Zomba. De 26 palen kochten we op twee verschillende plaatsen op de locale markt. Toen we goed over de prijs hadden onderhandeld, belden we voor een truck.

Weer hoog tijd om wat te posten op mijn blog. Afgelopen week was weer lekker rustig. Maandagmorgen werden we vroeg wakker, want Joy ging om 4 uur zaaien. De mensen hier houden totaal geen rekening met anderen en Joy stond dan ook gewoon om iets voor vieren in de gang te zingen.
Joy had ook gesproken met Budda, de project director, en Tim. Hij had ons donatiegeld gepind en we konden beginnen met ons speeltoestel. Waarom het zo lang duurde weten we nog steeds niet, maar het zal hier wel zo gaan. Ik merk ook dat ik me steeds minder druk ga maken om zulke dingen. Dat wordt nog wat als ik weer thuis ben en echt weer op tijd ergens moet zijn...

Hallo allemaal,
We hebben hier weer een rustig weekje en een druk weekend achter de rug. Hoog tijd om weer eens wat te posten.
Afgelopen week was voor m'n gevoel niet zo bijzonder. Raar idee dat het gewoon al begint te wennen. We hadden ECD, computerlessen en special needs class. Dit lijkt me wel een mooie gelegenheid om wat meer te vertellen over het dagelijks leven hier, nu alle eerste indrukken een beetje verwerkt zijn.
Het is vooral heel bizar hoe alle mensen hier met je omgaan. Als we naar YODEP lopen komen we meestal wel een aantal ouderen tegen, lopend of fietsend. Ze stoppen altijd en stappen altijd af om je een hand te geven en je goeiedag te zeggen. Echt hartverwarmend dat je zo gewaardeerd wordt. De jongeren daarentegen zien je meer als geld. Ze zeggen vaak wel gedacht. Laatst kwamen we iemand tegen die op weg was naar school. Hij vroeg of hij mijn rugzak mocht hebben, "Dat kan best, je hebt er vast wel zes ofzo!"

Mwaswera bwanji,

Er is weer genoeg gebeurt dit weekend, dus weer genoeg om te vertellen. Ik moet er wel bij zeggen, sommige dingen kunnen best schokkend zijn.

Woensdag en donderdag waren niet heel bijyonder. Het begint hier al aardig te wennen xD. Woensdag ben ik naar Pakachere gelopen, daar even wat gedronken en mijn vorige post getypt. Donderdag ben ik met Kim naar Charles geweest. Charles woont een kwartiertje lopen bij YODEP vandaan en heeft polio. Hij krijgt daarom thuis les van vrijwilligers. Hij kan niet zo goed meer praten, maar is heel leergierig en vindt het geweldig om engels, wiskunde en geschiedenis te leren. Op de weg terug hebben we nog even wat gedronken bij een kraampje en een paar leuke foto's gemaak met Merz, een van de lokale vrijwilligers.

Moni allemaal,
Inmiddels een druk weekend achter de rug, dus weer genoeg stof om te typen...

Mazuka bwanji allemaal,


Ja, inmiddels ken ik een paar woordjes Chichewa, maar daar zo meer over.

Maandagmorgen was het weer vroeg dag. Om 7 uur wordt je vanzelf wel wakker door de warmte, het zonlicht dat dwars door de gordijn heen schijnt of het lawaai van de dieren en de mensen buiten. Snel gedouched nu het nog kan, tas ingepakt en om 8u gingen we met een minibusje naar Zomba. Voor de duidelijkheid, een MINIBUSJE. In Nederland zou jer er hooguit met 10 man inkunnen, inclusief alle bagage. Hier zaten we met 14 man en het record was 25!

Na een lange en vooral warme tocht van 4 uur kwamen we aan in Zomba. Onderweg hebben we allemaal goed genoten van het uitzicht en de zon. Iemand was nog bijna haar camera kwijt, omdat ze midden in het centrum van Lilongwe een foto maakte. Een agent daar was daar kennerlijk niet heel blij mee...